قرار بر این بود " و احتمالن هست " که نوشته زیر در اتاق پالتاکی که بهمین منظور در رسانه ادبیات و فرهنگ برگزار می شود خوانده شود.

بهره وری از اینترنت برای نشر آثار ادبی در حدی کارآ، کار ساز، و مفید است، که بی توجهی به آن می تواند، حلقه تنگ سانسور را تبدیل به خفتی گلو گیرکند. بی تردید بیشترین مخا طبین ادبیات اینترنتی می تواند، و شاید " باید " مشتاقان آثار ادبی در درون ایران باشند، در زاد گا ه و کنا م سانسور. سانسوری که علاوه بر همه داشته های خبیثه، بی دانش وکم سواد هم هست. نگاه کنید به ممیزین وزارت سانسوردرایران، طفلکی ها حتا قادربه تمیزخزف از صدف هم نیستند. آثار ادبی را می گیرند، و بدون توحه و تشخیص ارزش آن ها، گوشه ای تلنبار می کنند، و گه گاهی از هر کدام که بوی عشقی بیاید " مرتکب! " را احضار می کنند، و دستوراتی سخیفانه می دهند.
سانسور در ایران، با ترنم، با عشق، با آغوش، با شادی، با مهر، با بشکن و از همه دردناکتر با شعور مخالف است. آمار گویای این پس رفت اسفبار است. هر روز از تعداد صدور پروانه چاپ برای آثار ادبی کاسته و بر تعداد آثار خرافی و تحمیق افزوده می شود. . و اینترنت است که چون سپری در مقابل این تهاجم ایستاده است.
البته آنجا که به کار گرفته شود. به مناسبت مصاحبه ای که سال پیش در یکی از رسانه های اینترنتی منتشر شد، و نشانگر این واقعیت بود که حتا بزرگان ادبی ما نه تنها با اینترنت که اصولن با کمپیوتر میانه ای ندارند، نوشته ای تحت عنوان:
" کمپیوتر- اینترنت – و روشنفکران ما "
در شماره 50 گذرگا ه که در دیماه 1384منتشر شد نوشتیم:
"...گفته بودند، در آینده ای نزدیک، دیگر سواد نداشتن، به دانستن یا ندانستن، خواندن و نوشتن تنها نیست، بلکه به توانستن و نتوانستن کار با کمپیوتر نیز هست.و اخیرن به آن افزوده شده است، و بهره گیری از فضای لایتناهی اینترنت .... "

و در همین نوشته اضافه شده بود:
"...شما در تمام بیست و چهار ساعت، هر لحظه که اراده کنید، می توانید به سراغ سایت های خبری بر روی اینترنت بروید، و منتظر روزنامه های سانسور شده صبح و عصر نباشید.چون هر وقت که بروید سراغ اینترنت گوشه ای از دنیا صبح یا عصر است. و به همین نحو است بهره وری ادبی از این امکان جادوئی..."

بهره گیری از اینترنت، علاوه بر پیش برد بالندگی ادبیات و دست رد بر سینه سانسور، مزایای فراوان دیگری نیز دارد، که موارد زیر از آن جمله اند:
سرعت نشر، سرعت توزیع، حد اقل هزینه، افزایش چشمگیر خواننده ( که برای هر اثر ادبی نهایت هدف است ).

ما بر روی گذ رگا ه، داستان هائی داریم که از زمان نشر بیش از 30 هزارمراحعه کننده داشته اند، و اخیرن 22 داستان از آن ها را که از 22 نویسنده است با عنوان: رنگین کمان بصورت کتابی الکترونیک منتشر کرده ایم.

یک اثر ادبی وقتی برای گرفتن اجازه نشر از دری وارد وزارت سانسور ( ارشاد ) می شود، حتا اگر شیر هم باشد از در دیگر، بی یال و دم و اشکم بیرون می آید. و دیگر آنی نیست، که نویسنده نوشته است. چون گاه بیش از ده بار جرح و تعدیل، کم وکسر، و زیرو رو می شود.
بنا بر براورد مدیر سرویس دهنده بلاگفا، در هر ثانیه یک وبلاگ به میلیون ها وبلاگ دیگرفارسی اضافه می شود و این یعنی، لشکری جرّار،که می تواند پوزه هر سانسوری را به خاک بمالد. به واقع این است قدرت اینترنت
( بشرطی که جدی گرفته شود. )

البته هم اینک برای هر نوع سلیقه و خورند هر حوصله ای، صد ها داستان ( بخصوص کوتاه ) بر روی سایت های اینترنتی موجود است. که اگر از اینترنت بهر گیری نکرده بودند هرگز منتشر نمی شدند. و به همین نحو است کتابهای الکترونیک.

فقط سایت کوچکی چون گذ رگا ه تا کنون هفت کتاب به دوستداران تقدیم کرده است. که همیشه درصفحه کتابخانه در دسترس است. هرکس اطلاع بدهد برایش ئی میل می شود.
با تهیه یک چاپگر (Printer )، که خوشبختانه بسیار هم ارزان شده است، می توان ار هر کتاب الکترونیکی کپی ( Print ) گرفت.
نظر من، مشکل اساسی بهره وری ار چنین امکاناتی، فقط و فقط، عادت نداشتن به استفاده از آن است و اینکه پاره ای گمان می کنند، کار دست و پا گیر و مشکلی است. در حالیکه برای چاپ و نشر یک اثر، راهی از این ساده تر و آسان تر وجود ندارد.